Տուն Ունիմ Ջաւախքի Մէջ (I Have a Home in Javakhk) — U. Lori Yeni-Komshian

August 23, 2014

Ինքնաշարժէն դուրս նայեցայ եւ հոյակապ բնութիւնը տեսայ։ Արդէն Ջաւախք հասած էինք։ Տուեալ որ իմ առաջին այցելութիւնս էր, Ջաւախքն ու Ախալցխան ինծի համար շատ անծանօթ թուեցան ։Սկիզբը ես չէի գիտեր ինչ սպասել Ջաւախքէն, բայց շուտով ինծի պարզուեցաւ որ Ջաւախքցիները շատ անձնուրաց եւ բարի մարդիկ են։ Ինձ համար երկար չի տեւեց  որ Ջաւախքը սիրեմ։
Ճամբարի ընթացքին, ամէն առաւօտ կը հիյանայի Ջաւախքի երեխաներով։ Իրենց ազնւութիւնը կը զգացնէին ջերմ փաթթուկներ տալով։Իրենց ժպտուն եւ ուրախ երեսները ինծի կը նայէին փայլուն աչքերով։ Երբ շարքի մէջ կայնած էին, կը լսէի թէ անունս կը կանչէին «Ընկեր Լոռի, Ընկեր Լոռի»։ Անակնկալ նուէրներ կը բերէին ինծի, օրինակ իրենց գծած նկարչութիւնը կամ հաւաքած ծաղիկները։ Նոյնիսկ իրենց չունեցածը կ՛ուզէին տալ ինծի, այդքան մեծահոգի եւ մարդամօտ երեխաներ էին։
Միասին խաղեր կը խաղայինք որ իրենք շատ կը սիրէին։ Այնքան խանդավառ կ՛ըլլային երբ որ «երաժտութեան խաղը» կը խաղայինք։ Երբ խաղի ժամանակ երաժտութիւնը կը կեցնէի,  մեր խումբի երեսուն եօթ երեխաներէն իւրաքանչիւրը  արագ մը գետին կը նստէր որ ինք չի պարտուի եւ շարունակէ խաղը։ Երբ դաստիարակչական նիւթեր  կը սորվեցնէինք, միշտ հետաքրքիր եւ ուշադիր էին: Երբ իրենց նոր երգեր կը սորվեցնէինք, միշտ կը զմայլէի թէ որքան արագ կը սորվէին երգերը եւ որքան եռանդով կ՛երգէին։
Շատ յիշատակներ ունիմ Ջաւախք ճամբարէն որ անվերջ հետս պիտի մնան։ Չափէն աւելի ուրախ եմ որ առիթը ունեցայ Ախալցխա, Ջաւախք այցելելու եւ Ջաւախքցիներուն հետ ապրելու եւ մտերմանալու: Հիմա լաւ գիտեմ թէ ես միշտ տուն ունիմ հոս՝ Ջաւախքի մէջ։
Լոռի Ենիգոմշեան
Ջաւախք Ճամբարի Խմբապետուհի, Ախալցխա
Looking out of the car, I saw gorgeous nature. We were already in Javakhk. Given that it was my first visit, I was unfamiliar with Javakhk and Akhaltskha. I didn’t know what to expect, but it quickly became clear to me that the people of Javakhk were kind and selfless. It didn’t take me long to love Javakhk.
Each morning I was in awe of these kids. Their kindness was felt with their warm hugs and their smiling faces would look at me with sparkling eyes. When standing in line, I would hear them cheer my name – “Unger Lori! Unger Lori!” They would surprise me with gifts, pictures they had drawn or flowers they picked. Of the little they had, they wanted to gift to me. How spirited and friendly they were! We all enjoyed playing games together; they loved our version of freeze dance where when the music stopped they all quickly dropped to the ground in order to not be last and get out of the game. They were always attentive and eager to learn during the lectures. And during song lessons, they never ceased to amaze me at how quickly they would learn the songs and how inspired they were while singing.
I have so many great memories from Camp Javakhk that will be with me forever. I’m so happy I had the chance to visit Akhaltskha and Javakhk and live and become close to the Javakhktsis. I know now that I will always have a home here, in Javakhk.
Lori Yeni-Komshian
Counselor, Camp Javakhk Akhaltskha

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

By leaving a comment, you are opting in to our email lists. You can unsubscribe to these lists at anytime through the email you receive from them.
You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>